تبیین نسبت میان «سنت توسل» و «انگاره شرک» از چالش‌های بنیادینی است، که فرقه وهابیت از آن سخن گفته است. جریان وهابیت با همسان‌پنداری این دو مقوله، مسیری را گشوده‌اند که پیامد مستقیم آن تکفیر همه مسلمانان غیر وهابی است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی، تفاوت‌های ساختاری توسل و بت‌پرستی را در ترازوی وحی واکاوی می‌کند. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که شرک مشرکان مکه بر پایه‌هایی چون «تفویض تدبیر به غیرخدا»، «اعتقاد به تأثیر استقلالی واسطه‌ها» و «انکار معاد و نبوت» استوار بود. در مقابل، توسل اسلامی بر مبانی اصیل «محوریت اذن الهی» بنا شده است. نتایج تحقیق ثابت می‌کند با این که شباهت‌هایی دارند دارای تضاد ماهوی هستند. همسان‌پنداری آن‌ها ناشی از مغالطه در فهم حقیقتِ پیوند مشرکان با معبودهایشان و نادیده گرفتن جایگاه «اذن خداوند» در منظومه فکری مسلمانان است.
