مسئلۀ «شفاعت» و «طلب شفاعت از اولیای الهی» از آموزه‌های مسلم اسلامی است که ریشه در نصوص قطعی قرآن و سنت دارد. بااین‌حال، جریان وهابیت با تفسیری خاص از توحید عبادی، طلب شفاعت از پیامبر اکرم $ پس از وفات ایشان را شرک و بدعت قلمداد کرده است. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و با تمرکز بر آیۀ ۶۴ سورۀ نساء، به نقد این انگاره می‌پردازد. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که این آیۀ شریفه به‌دلیل «اطلاق زمانی»، نه‌تنها بر مشروعیت مراجعه به پیامبر $ در زمان حیات دلالت دارد، بلکه شامل دوران پس از رحلت ایشان نیز می‌شود. این استدلال با تکیه بر سیرۀ عملی صحابه، فهم علمای بزرگ اهل‌سنت و پاسخ به شبهاتی، نظیر «انقطاع عمل» و «خصوصیت سبب»، تقویت شده است و نشان می‌دهد که مقام وساطت فیض و استغفار نبوی، منصبی الهی و مستمر است که با مرگ دنیوی منقطع نمی‌گردد.
