عضو گروه امت وتمدن پژوهشکده باقر العلوم علیه السلام
چکیده
احناف، با استناد به آیات، روایات، سیره صحابه و اجماع، سفر زیارتی را عملی مستحب و دارای فضیلت میدانند و آن را نزدیک به واجب توصیف میکنند. در مقابل، وهابیان با برداشت خاصی از حدیث «لا تُشَدُّ الرِّحَالُ إِلَّا إِلَى ثَلَاثَةِ مَسَاجِد» و ادعای عدم وجود نصّ صحیح، این نوع سفر را بدعت و حرام میشمارند.با بررسی ادله طرفین، آشکار میشود که دیدگاه احناف از پشتوانههای فقهی و استدلالی قویتری برخوردار است، درحالیکه استدلال وهابیت با نقدهای جدی مواجه میشود؛ زیرا روایات فراوان و معتبر، سفر زیارتی را ثابت کرده و همچنین نشان میدهد که در زمان سلف نیز این نوع سفر وجود داشته است؛ لذا چنین عملی بدعت محسوب نمیشود. اما روایت مورد استناد وهابیت، ادعای آنان را اثبات نمیکند؛ چراکه روایت مذکور در خصوص سفر به مساجد است و ارتباطی با مسئله قبور ندارد.
